WALKA O REFORMĘ WYBORCZĄ I KONFLIKTY SPOŁECZNE
domki dla dzieci Po zwycięstwie nad Napoleonem przybrała w Anglii na sile reakcja torysowska, a jej czołowymi przedstawicielami byli: lord Liverpool (premier rządu w latach 1812-1827) i ks. Wellington. Przeciwko torysom występowała partia wigowska, zwłaszcza jej lewica (przybierająca stopniowo nazwę partii liberalnej), wysuwająca program reformy parlamentarnej i zmiany ordynacji wyborczej, która dotychczas zapewniała z reguły wybór do Izby Gmin tylko posiadaczom wysokiego cenzusu majątkowego (dane z 1820 r. ujawniają, że 267 arystokratów sprawowało wówczas faktyczną kontrolę nad 487 mandatami poselskimi). Walcząc o reformę systemu politycznego wysuwały koła liberalne również swój program ekonomiczny, domagający się zniesienia monopoli (np. w handlu kolonialnym) oraz ceł przywozowych na zboże, które podwyższały cenę chleba w Anglii i utrudniały wywóz wyrobów przemysłowych. Liberalna burżuazja szukała oparcia wśród mas pracujących, niezadowolonych ze swego upośledzenia politycznego i ekonomicznego. Jerzy 111. pragnąc zwalczyć opozycję wielkich rodów ziemiańskich w rodzaju Newcastle, Rockingham czy Tempie, wywierających duży wpływ na rządy w Anglii za dwóch pierwszych przedstawicieli dynastii Hanowerskiej, przyczynił się mimo woli do ich porozumienia z klasami średnimi. Dążenia króla do wzmocnienia władzy Korony natrafiły na zdecydowany opór opozycji wigowskicj. flagi reklamowe
